ТАШҚАРИДА ҚОР, БИЗНИНГ УЙДА-ЧИ, БАҲОР
Яқинда пенсияга чиқдим. Энди севимли машғулотим билан янада кенгроқ шуғулланиш имконига эга бўлдим. Ширин орзу ва янги режалар оғушида юрган кунларимда “Қишлоқ ҳаёти” газетасидаги Мурожаатга кўзим тушди. Ўзбекистон касаба уюшмалари Федерациясининг республика аҳолисига йўлланган “Ризқ-насибамиз файзу баракаси, фаровонлик мезони” номли мурожаати оиламизнинг янги режаларини амалга оширишга илҳом бағишлади десам, муболаға бўлмайди. Чунки, Истиқлол берган имкониятлардан кенг фойдаланиб, биз ҳам оилавий бизнесни йўлга қўйиш ниятида эдик.
Кўп ўтмай иссиқхона барпо этиб, оиламиз билан гул кўчатлари, помидор, карам, бодринг кўчатлари етиштиришни йўлга қўйдик. Бу ишда менга турмуш ўртоғим, фарзандларим, невараларим кўмакдош бўлмоқдалар.
Иссиқхонамизда етиштирилаётган кўчатлар ҳисобидан топилаётган қўшимча даромад турмушимизнинг янада фаровон бўлишида моддий ва маънавий мадад бўлмоқда.
Бугунги кундаги энг эзгу ниятларимиздан бири – мазкур йўналишдаги фаолиятимизни ривожлантириб, томорқамиз ерларидан янада унумли фойдаланиш орқали жонажон Ўзбекистонимизни бундан-да гуллаб-яшнаши йўлида муносиб ҳисса қўшишдир.
Оллоқули ЖАББОРОВ,
Боғот тумани.

















